zPraszki

Co odpadło, co skuto, co się ostało

2011-11-04T10:37:00.001+01:00

Nową Pragą od dawna mało kto się przejmuje. Od czasu do czasu ktoś zakrzyknie: nie styropianowi, a i tak się go kładzie. To, czego nie skuto tuż po wojnie i kawałek później, odpada z fasad. Odpadają nosy i uszy hermom przy Szwedzkiej, a mi nieustannie opadają ręce. Oto jednak mamy światełko w tunelu, czyli plan zagospodarowania dla Nowej Pragi. Uwzględniono w nim wiele: powrót detalu, nienaruszalność fasad, zachowanie kutych bram i drewnianych klatek etc. Nie łudzę się jednak, że oto Nowa Praga stanie się nagle albo i nie nagle enklawą zabytków, o które się dba, a nie burzonych parowozowni i niszczejących budynków, na których upadek liczą kolejni deweloperzy-burzymurki. Dlatego w wolnych chwilach spaceruję po ulicach Nowej Pragi i fotografuję to, co sie zachowało i to, co chciałabym, żeby zachowano. Mała lista życzeń.

Słup trakcji tramwajowej przy Wileńskiej

Stalowa 50, kamienica z 1909 roku

Balkony jak rozdęte brzuchy - Inżynierska

Balkon przy Wileńskiej

Balkon przy Szwedzkiej

Boniowania - Stalowa

Falujące fasady - Inżynierska

Sypiąca się kamienica na rogu Wileńskiej i Targowej

Stalowa 52 - znak, że się da

Odbój - Stalowa 11

Posadzka przed bramą przy Wileńskiej

Parafia księży marianów - Wileńska

Klinkier - Wileńska

Fragment fasady - Wileńska

Ciekawa faktura fasady przy Szwedzkiej

Kamienne okładziny - Stalowa

Beznose hermy - Szwedzka

Boniowania w przyziemiu - Wileńska

Jedna z piękniejszych fasad przy Wileńskiej. I wszystko się sypie.

Czas zatrzymany - ile to już lat nie pora na EB? ;)

Witam w gronie przewodników

2011-10-19T19:31:00.000+02:00

Nic nie powinno usprawiedliwić tak długiej nieobecności na blogu. Proszę o wyrozumiałość, trwało to długo i był to proces ciekawy, acz bolesny. Tak oto od wczoraj dzikim fartem i cudem zostałam licencjonowanym przewodnikiem po Warszawie!
Ostrzegam - ładuję baterie aparatu, ostrzę zęby, otwieram oczy ze zdziwienia i ruszam, nie tylko na Pragie. A zapiski będę zamieszczać tutaj, znowu i nareszcie.

15 minut od centrum

2011-04-08T13:49:00.001+02:00

Jeszcze niedawno pracowałam przy ulicy Kolejowej. Właściwie nawet nie 15 minut od centrum Warszawy, ale w środku miasta, tuż obok placu Zawiszy. W okolicy z modnymi klubami, blisko do tramwaju, autobusu i kolejki miejskiej, tyle że... w miejscu, o którym chyba wszyscy zapomnieli. Zimą albo w mokry dzień dotarcie na miejsce graniczyło z cudem. Gumowce? Hm, owszem, ale żeby nie upaprać się po szyję w błocie, lepiej było jechać samochodem, najlepiej terenowym ;) Od taksówkarza dowiedziałam się, że niektórzy kierowcy odmawiają jeżdżenia tam, bo grozi to zniszczeniem podwozia.

Pewien deweloper reklamował swoje apartamenty, używając argumentu, że znajdują się one w okolicy Fabryki Trzciny. No fakt, zjeżdża się tam co jakiś czas grupa celebrytów i innych bardzo ważnych osób po to by, odłuchawszy bardzo ambitnego koncertu, tudzież wypiwszy kilka bardzo drogich drinków, nie oglądnąwszy się za siebie, udać się do swoich bardzo pięknych mieszkań w okolicy, gdzie ważne jest nie tylko ważne sąsiedztwo. Bo co tu dużo mówić, reszta, poza zamkniętym na okolicę bardzo drogim klubem, nie jest za fajna.
Refleksja o takich miejscach przyszła do mnie, kiedy spacerowałam po rejonach znajdujących się może nawet mniej niż 15 minut od centrum, a 10 minut wolnym spacerkiem od mojego domu. Cóż z tego, że tak blisko?

Wielkie wow! Będzie szalet

2011-03-10T10:31:00.000+01:00

No i zamarłam. W związku z budową Narodowego miało być pięknie. Praga miała odżyć. Nowe obwodnice, bulwary, nowe połączenia tramwajowe, trasy etc. I nagle okazuje się, że owszem, na Legię było, ale już na Pragę nie. I tak goście z zagranicy będą mogli udać się na zwiedzanie tej iście muzealnej dzielnicy, dostać w głowę cegłą z osypujących się ścian, zadeptać Skarysz i na koniec... załatwić się w nowej toalecie z widokiem na lewy brzeg. Brak słów.
Polecam komentarze pod artykułem.

Widok Warszawy od strony Pragi

2011-03-07T17:21:00.000+01:00

Jeszcze zima ciśnie, a w marcu zgodnie z przysłowiem jak w garncu. Mam nadzieję, że kwiecień już nie plecień, tylko przyniesie prawdziwą wiosnę. Jak prawdziwy Polak zaczynam od pogody i od tego, że jestem meteopatą, co zdarza się podobno tylko w Polsce.
Zarządu dzielnicy nie ma nadal, afera pedofilska za nami, psie kupy zalegają na chodnikach, a amstafy chodzą bez kagańców. Tutaj w ogóle nie widać, że Warszawa ma być europejską stolicą kultury. Tak na zewnątrz oczywiście. Wystarczy za to wejść do kolejnych knajpek, żeby wiedzieć, że tu się żyje i bawi najlepiej.
Wiele już lat z nieodżałowanym jako szatniarzem P. (pozdrawiam!) bawiliśmy się jako jedni z pierwszych gości w Saturatorze, gdzie królowało tylko i wyłącznie piwo Łomża. Tanie jak barszcz albo jak mawiał mój kolega K. - jak barszcz z chlebem powszednim i makaronem. Dziś podwórko przy 11 Listopada 22 to już klasyka, oby nie przeminęło z wiatrem. Życie wre też na Inżynierskiej. Od lat króluje tu Nizio Gallery, dzienny możnowładca Melon, gdzie ponoć modnie jest pracować w kąciku ze swoim laptopikiem, i Winowajca, który miał być z założenia dla koneserów win, a jak zwykle wyszło, że jest dla koneserów Ciechana. Dla nich jest również mój ukochany Sens Nonsensu, za którym tęsknię z dziecięciem u piersi, ale być może już za chwilkę pójdziemy tam znowu na Praski Samozwańczy Uniwersytet Latający (POSUL). Polecam bardzo, bardzo. Dziś jeszcze o kobietach na Pradze - z okazji goździkowego święta.
Charm i szyk przywiało również, co pisałam już nieraz, na Stalową. Tym razem na jej sam początek - pod numer 1. Przemiła właścicielka zagadała nas zupełnie przy świetnej latte i bloku czekoladowym, mniam! Pozdrawiamy, również pięknego białego wilkowatego psa. I zapraszamy w imieniu M. do wielkiego stołu, coby było demokratycznie. Jeszcze raz podszepnę - bez nazwy, bo po co, przy Stalowej 1. Codziennie jest jakieś wegedanie. To ważne. :)
Zdjęcia z knajpy nie będzie, za to "Widok Warszawy od strony Pragi" - pana Canaletta i dzisiejszy.

Zasłyszane

2011-02-03T21:06:00.002+01:00

Z mądrości sprzed zakładu fryzjerskiego, na papierosie:

Bo wiesz, tam jest wilgotno i zimno i dlatego tam są te bakterie, bo BAKTERIE ŻYWIĄ SIĘ ZIMNEM.

Tak uważają na ulicy Małej.

Cyrk jak zwykle

2011-01-20T13:34:00.000+01:00

"A w Pałacyku zrobimy centrum kulturalne!" - usłyszała N. od jednego z urzędników obecnych na Różycu. Sprawy, kto rządzi "na dzielni" jeszcze nie ustalone, ale już wiemy, że kolejne obiecanki cacanki wiszą w powietrzu. Mieszkam na Nowej Pradze już ponad dwa lata i właściwie w kwestii zabytków nie zmienia się nic.
Stara piekarnia z przepięknym zapleczem przy Konopackiej zupełnie się rozpada, piwnice katowni naprzeciwko, gdzie podobno na ścianach wyryte są więzienne napisy, są nieudostępniane.
Światełko nadziei pali się od strony Bródna. Oto bowiem ze strony dotyczącej przetargów dowiaduję się, że w opuszczonym budynku piekarni z czerwonej cegły (ulica Stolarska 2/4 lok. 1/1a) ma być "centrum kulturalno-konferencyjne". Projektem zajmie się - jak wnioskuję po nazwisku - ta pracownia. Jestem ogromnie ciekawa, cóż to będzie.

Przetarg na wojskowe zabudowania przy Szwedzkiej nadal nierozstrzygnięty, bo chętny wycofał wadium - nie zapoznał się, biedak, do końca z ustaleniami dotyczącymi warunków zabudowy. Większość budynków jest tam objętych opieką konserwatorską - sądzę, że chodzi o to...
Tymczasem nadal nie ma burmistrza. Pana Bur. wywiało bliżej domu ponoć, bo aż na Wilanów, więc ze skrajności w skrajność. PO-PiS-ów ciąg dalszy - po tym jak się okazało, że jeden z PO-owców śmiał się porwać na głosowanie na pisowskiego burmistrza, po tym jak pewna pani uciekła (w roku ubiegłym schowała się w szafie), chcąc zerwać obrady i nie dopuścić do tego, nie mam już nic do dodania. No, może tylko to, że wyszło na jaw, że pan, który się sprzeciwił, jest pedofilem.
Wnet i tak zginiemy w zupie, stare piekarnie się rozsypią, na Szwedzkiej loftów nie będzie, bo nie wiadomo, kto ma zapłacić za umocnienia fundamentów, gdyż miasto wymyśliło tam metro. A Pałacyk Konopackiego będzie nadal zamieszkiwała wyłącznie śliczna, ale bardzo charakterna Elwirka.

Przeznaczenie?

2011-01-14T21:50:00.001+01:00

Na trąbce gra Trębski, wujek o nazwisku Deska jest stolarzem, remont kominów przy ulicy Małej jest prowadzony pod dyrekcją pana Pył, a piekarnię przy Stolarskiej prowadził pan Spiek.

Z drugiej ręki

2011-01-10T19:27:00.001+01:00

No, będzie trochę szafiarsko ;) Ponieważ śliskość powierzchni chodnikowych uniemożliwia w miarę normalne przemieszczanie się, a wiatry hulają nieprawdopodobne, siedzimy w domu, parzymy masala chai, oglądamy setki filmów i pozwalamy się odwiedzać. Muszę więc w końcu z czeluści pamięci wydobyć tematy stare jak świat, ale jare. Dziś na pierwszy ogień idą praskie second handy, których jestem stałą klientką i gdzie udało się upolować niejeden skarb.

Zacznę od tych najczęściej odwiedzanych - przy ulicy Targowej. Pierwszy to wielka sieciówka, superdroga przy okazji, na skrzyżowaniu Kijowskiej i Targowej. Masa rzeczy, w tym bogaty dział dziecięcy, gdzie mimo cen warto coś upolować, bo wiadomo - ciężkie te ciuszki nie są. Jeśli dobrze przejrzeć sto tysięcy wieszaków (dla cierpliwych!), można znaleźć i rzeczy Burberry, i MaxMary, i Diesla. Warto jednak wiedzieć, kiedy są wyprzedaże. Po tej samej stronie baaaardzo niepozorne dwa sklepiki ze słabym wyborem, ale mimo to warto zaglądać. Wśród redaktorek działu modowego "Elle", gdzie kiedyś pracowałam zupełny zachwyt wywołała na przykład lniana torba w kolorowe hafty zakupiona właśnie w jednym z nich. To też małe raje dla fanów prawdziwego vintage'u - chyba co dostawę trafia się kilka rzeczy rodem z lat 70. typu długie wzorzyste sukienki z motylimi rękawami.
Dalej, tuż za bankiem Pekao SA, na skrzyżowaniu z Ząbkowską, są dwa spore second handy. W tym bliżej banku warto zerknąć na część rzeczy niewycenionych. Szczególnie polecam go kobietom w ciąży. Kiedy weszłam tam w 9. miesiącu będąc, oszalałam zupełnie, bo znalazłam chyba z 10 par spodni ciążowych. Zaraz obok jest natomiast mój absolutnie ulubiony lumpeks, z czerwonym szyldem. Dobra, wiem, że niepozorny, ale nie dość, że dość często wyprzedaje się tutaj wszystko od złotówki do piątaka, to jeszcze znalazłam tu prawdziwe perły. Wełniana spódniczka Missoni, dla znajomej Cacharela za złotówkę, dżinsy MaxMara i Johna Galliana ze skórzanymi przeszyciami. W sezonie zimniejszym polecam ten second hand miłośnikom skórzanych kurtek, bo jest ich tutaj naprawdę masa.
Na koniec niewielki lumpeks przy Targowej naprzeciwko Wileńskiego. Moje ulubione płaszcze z kaszmirowymi włóknami pochodzą właśnie stąd. No i zupełnie przewspaniała torebka Baldinini wygrzebana spod stosu zupełnie nieciekawych.
Miłego lumpeksowania na Praszce!

Na spacerze w śniegu

2010-12-12T13:14:00.002+01:00

Mimo zawiei zamieci wychynęliśmy nosa z domu. Zachustowany Ignacy usnął już po wyjściu z windy, a potem już tylko wzbudzał zdumienie: "To tam jest dziecko?".
Widziałam ją już dawno, ale weszliśmy dopiero wczoraj - niewielka kameralna galeria Po Prawej Stronie Wisły. Adres to Konopacka 15/1a. A w środku rzeczy w sam raz na gwiazdkowe prezenty. Na przykład przecudnej urody anioły, szczególnie urokliwe w pasiastych ubrankach, których na zdjęciach nie ma. I dżentelmen na koniu wykonany sprytną techniką lakierowanego papieru. Misterna rzecz. Warto zajrzeć, jeśli ktoś przechodzi w okolicy.
Galeria ma swój fan page na Facebooku i już jest w kategorii moich przyjaciół.

Uziemienie

2010-12-08T14:43:00.000+01:00

Małe uziemienie, stąd brak postów. Jak tylko się ruszę z domu, ruszę też z pisaniem. Może to czas na opublikowanie kilku zdjęć zrobionych jeszcze w kolorze, bo teraz już tylko czerń i biel zmieszane w brudne błoto.

Praski detal - mali krzykacze przy ulicy Stalowej.

I inny mały krzykacz, który uziemił mnie chwilowo w domu.

Myślę, co mówię, mówię, co myślę

2010-11-13T14:59:00.000+01:00

Zimno jak diabli. Po drodze zaliczone zielona herbata w Ale Sajgon (przemili właściciele, fajna muzyka, baaaaaardzo na nasze gusty ;)), czekolada w Czterech Pokojach, gdzie można też dostać te herbaty
Wileńska się rozwija na całego.
No i dotarliśmy na koncert Lipińskiego z Tiltem. Problem tylko, gdzie stanąć: na torach tramwajowych, w środku przejścia dla pieszych czy przed przejściem? Absurd goni tutaj absurd.
Całkiem miłym pomysłem była trójwymiarowa instalacja na budynkach dyrekcji PKP i projekt "Flaga". Gdyby zawsze było tak kolorowo!
Jak zwykle jednak można było lepiej, sprawniej i pewnie taniej.
No i na kogo tu głosować, hm? Kto zajmie się walącymi się kamienicami, nieuregulowaną własnością, degrengoladą, wspieraniem organizacji pozarządowych działających na terenie Nowej Pragi? Życzenia są takie: żeby nie było kolejnej parowozowni, żeby nie było styropianu, żeby pomyśleć o dzieciach z biednych rodzin i zrobić dla nich więcej, żeby powstały nowe żłobki, żeby Pałacyk Konopackiego powstał z martwych i żeby zagospodarować pustą przestrzeń między Strzelecką a Czynszową, tereny dawnego bazarku. Więcej na te następne cztery lata nie oczekuję.

Pałacyk a sprawa Pragi

2010-11-06T21:18:00.001+01:00

Odbyła się konferencja. Zorganizowana przez grono entuzjastów zmian na Pradze. Ludzi, którym na sercu leży dobro tutejszych zabytków.
Bo Praga to nie tylko menelia i klimatyczne knajpki, ale też jedna z najstarszych części Warszawy, gdzie na każdym kroku, niestety - sypią się zabytki.
Obok Pałacyku Konopackiego mieszkam. Woda leje się przez niezabezpieczony dach, ściany namakają. Okna są zabite dechami. Wiele lat temu wyprowadził się stąd ostatni ktoś, kto zamieszkiwał ostatnie piętro. Teraz w ogrodzie mieszka tylko piękna biała kotka.
Latem odbył się KNOT, o czym na blogu doniosłam. Na Knocie poznaliśmy Natalię, która zaprosiła nas do uczestnictwa w grupie deliberującej nad tym, co z Pałacykiem można zrobić, jak to zrobić jak najtaniej i najciekawiej. Po trzech miesiącach spotkań i wymianie maili została zorganizowana ta minikonferencja. Przyszła pani ENK i pan Bu w za krótkim krawacie (ponieważ nie lubię, pozwalam sobie na prywatne ukąszenie). Dowiedzieliśmy się, że owszem, Pałacyk jest zabezpieczony przed zgniciem i rozsypaniem się. Że zostało już wysłanych wiele wniosków o dotacje unijne na remont Pałacyku, w tym ostatnio jeden z propozycją, aby przeznaczyć go "na cele muzealne" (tak zostało powiedziane, słyszałam, potwierdzam - pan Bu dementował oczywiście). No i że uwaga, najważniejsze - na remont Pałacyku potrzeba 30 milionów!
Na to oburzyli się architekci i konserwatorzy, m.in. Małgorzata Pastewka, która pracuje przy rewitalizacji budynku przeznaczonego na Muzeum Warszawskiej Pragi. Ktoś odezwał się, że za tyle można wybudować 70-metrowy apartamentowiec w wysokim standardzie ("Wiem, bo pracowałem ostatnio nad takimi projektami"). No, ale dowiedzieliśmy się też, że tutaj też ekspertyzę wykonali "profesjonaliści".
I nie wiem, co teraz?
Chciałabym, żeby doszło do oficjalnej konfrontacji, żeby ta "ekspertyza" została zweryfikowana. Przynajmniej tyle. Żeby - jak zauważył pewien konserwator - nasze wnuki nie sprzedawały ostatnich zabytkowych cegieł z Pałacyku.
I żeby ktoś odpowiedział mi na pytanie, jak dziurawy dach, przez które leją się hektolitry wody, można uznać za zabezpieczony.
Pytam też, po co się starać - przygotowywać plany, mieć pomysły, robić projekt architektoniczny (wszystko zaprezentowane na konferencji), skoro i tak to wszystko na nic, bo nikt nie słucha?
Paranoja goni paranoję.
Może zacząć choć od uratowania tego słupa elektrycznego? No, chyba że na to potrzeba z 10 milionów. To przepraszam, nie wiedziałam.

Działania bazarkowe

2010-11-05T12:21:00.000+01:00

Bazarek przy Strzeleckiej nieustająco mnie inspiruje. Dziś post o logice bazarkowej.
Wchodzę.
- Poproszę sałatę. Ile kosztuje? - Złotówkę. Dam pani dwie za złotówkę.
Pan wciska mi do torby dwie główki.
- Albo trzy.
- Nie, nie - zgniją mi, proszę pana. I botwinkę poproszę (tak, to w listopadzie jest botwinka) - 1,50 zł.
- Dam pani dwa pęczki za te 1,50 zł. I jeszcze do tego dymkę za 50 groszy. A może dwie?

Siatka pełna. Idę dalej.

- Poproszę po dwa jabłka: malinówki, kosztele, jonagoldy, golden delicious, ligole. Wszystkie po 2 zł kilogram. Pan waży je razem.
- I jeszcze trzy gruszki do tego (4 zł za kilogram).
- To już niech będą w tej samej cenie.

Itede, itepe.

I tak wydawszy 20 zł, wychodzę z ciężkimi siatami z dodatkową cebulą, botwinką, sałatą, ogórkiem i gruszkami nie po 4, ale po 2 z za kilogram.

Zwierzęta udomowione - ulica Targowa

2010-10-21T12:57:00.001+02:00

Kasia z Inżynierskiej 9

2010-10-21T12:05:00.001+02:00

- To chodźmy jeszcze do Nizio. Tam jest jakaś nowa wystawa.
- OK.
I skręciliśmy w Inżynierską.

- Patrz, ktoś karmi kotkę!
- Proszę pani, może chce pani kotkę? Ma na imię Kasia. Została wyrzucona z domu, bo dostała rujki i pobrudziła pościel. Miała 4 kociaczki, trzem znalazłam dom. Jeden zginął. Pomożecie mi go poszukać?

Następnego dnia Cat Rescue Crew w składzie M., E. i ja załadowaliśmy Kasię do samochodu i uzbrojeni w latarkę czołówkę ruszyliśmy na podbój piwnic przy Inżynierskiej 9. Oczywiście towarzyszyła nam masa dzieciaków, które wzorem swoich sąsiadów, rodziców, wujostwa i kogo tam jeszcze rozpoczęły już bujne życie bramne.
Czarny kotek nie został znaleziony. Wrażenia z piwnic są jednak niewątpliwie niezapomniane. Czegoś takiego jeszcze nie widziałam. Praga ma naprawdę olbrzymi potencjał jako tło horrorów. Zdechłe szczury, gruz, szmaty, smród.
I w tym wszystkim żyła sobie taka słodka Kasia. Szukamy jej domu.

Stalowa 52, czyli czerwone najlepsze

2010-10-17T21:42:00.001+02:00

Już niedługo wina z tej winnicy będą dostępne przy Stalowej 52. Philippe Burel, przybysz z Prowansji, kilka lat temu kupił zaniedbaną kamienicę. Wczoraj o 19 nastąpiło uroczyste otwarcie odartej do czerwonej cegły nowej świetnej praskiej przestrzeni. Obejrzeliśmy przepiękne i bardzo poetyckie filmy o Targówku, zwanym niegdyś Potargówkiem, o czarownicy Pragenii, która wyczarowała Pragę Północ. I o dwóch bezrobotnych aktorach - w klimacie "Rejsu", rzecz zabawną niebywale.
Potem degustacja win - podobno czerwone najlepsze - które wkrótce mają być do kupienia tamże. A za rok mają być pokoje do wynajęcia i pracownie artystyczne, i restauracja, której nam tutaj tak bardzo brakuje.
Bardzo, bardzo liczę na to, że ruch na Praszce nie skończy się na 11 Listopada (chwała, że dopalacze idą precz), Inżynierskiej i Wileńskiej. I że Stalowa pójdzie w ich ślady. Są pierwsze jaskółki zmian i tutaj.

I tak zupełnie przy okazji informuję, że dostałam dziś takiego przemiłego maila:
Mam zaszczyt przekazać Państwu, że Państwa strona internetowa znalazła się wśród nominacji wybranych przez kapitułę konkursu "Syrenka w sieci". Już teraz zapraszam Państwa na uroczysty finał konkursu w sobotę, 23 października o godzinie 13.00 w Traffic Club, ul. Bracka 25, Warszawa. Szczegółowe informacje przesyłam w załączniku. Jeśli to możliwe, prosiłbym o ich rozpowszechnianie.

Rozpowszechniam więc wszem i wobec!

Koteria, czyli jak sensownie pomagać kotom

2010-09-23T14:45:00.001+02:00

W 2009 roku powstał ośrodek Koteria za darmo sterylizujący i kastrujący miejskie koty wolno żyjące. To jedyny sposób na ograniczenie populacji tych zwierzaków. Tak żeby nie umierały w męczarniach w piwnicach dziesiątkowane przez epidemie, z głodu czy mrozu. Żeby poprawić ich byt.
Koteria swoją siedzibę ma na Grochowie, przy ulicy Kaleńskiej. Bardzo, bardzo polecam nową stronę Koterii i fan page Facebooku.
Post ze specjalnymi pozdrowieniami od Maniusia, który jest naszym nowym tymczasem i niedługo będzie szukał domu. Maniuś przyjechał z ulicy Sobieskiego. Urodził się w czerwcu, jego rodzeństwo umarło, został sam.

Styropianizacja

2010-09-23T14:36:00.000+02:00

Są rzeczy, które bolą mnie szczególnie. Jedną z nich jest niszczenie pięknych starych fasad kamienic przez bezmyślne ocieplenia styropianem. Koszmarnym przykładem takiej działalności jest ocieplenie budynku przy ulicy 11 Listopada, u wylotu na Inżynierską. Grube płaty styropianu przysłoniły nawet stary kranik.
Dokładnie taki sam, jaki udało mi się ostatnio sfotografować przy ulicy Stalowej. Podobno w Berlinie teraz zdziera się styropian. My jak zwykle jesteśmy sto lat za Zachodem. U nas się zapomina - tak łatwo.

Linas Domarackas na Nowej Pradze

2010-09-23T14:31:00.000+02:00

Bez zbędnego komentarza. Po prostu pięknie, tym razem na podwórkach Nowej Pragi.

Przy okazji polecam film o ludziach z prawego brzegu, którzy tworzą tutaj różne cudowności: http://www.youtube.com/watch?v=fi_gEQM97U4

Dzieci na Pradze

2010-09-23T14:21:00.001+02:00

Mamy wrzesień, zaczął się rok szkolny. Pod oknami mamy dwie szkoły, więc przez cały dzień słychać dziecięce śmiechy i zabawy. Niedawno m.in. Stowarzyszenie Remus zorganizowało w ramach animowania różnych wydarzeń w dzielnicy mały teatr uliczny przy Strzeleckiej http://www.teatrremus.pl/animacja_praga.html
Może nie było to nic spektakularnego, ale następnego dnia na podwórku przy Czynszowej trójka dzieciaków uczyła się zawzięcie chodzenia na szczudłach.
Tutaj większość dzieciaków nie chodzi do prywatnych placówek, nie uczy się tańca towarzyskiego, tenisa i co najmniej trzech języków. Tym bardziej cieszy, że ktoś im pomaga w wyrównywaniu szans.
Przy okazji chciałam zareklamować sklep z rzeczami, które mogą być dla dzieci, ale mi podoba się tam prawie wszystko. No, nie umiem jeździć na monocyklu. Może Iggy'ego nauczę ;) Jak Bum Cyk Cyk http://www.bumcykcyk.com/
Właściciel pomaga dzieciakom m.in. na Brzeskiej w świetlicy środowiskowej.
A poniżej zdjęcia dziewczynek z letniego KNOTA w Pałacyku Konopackiego i rysunek z podwórka przy Stalowej.

Na straganie w dzień targowy

2010-09-06T19:50:00.002+02:00

Bazarek przy Strzeleckiej. Odbywa się dwa razy w tygodniu - we wtorek i w piątek. Jest lokalnie, jest przaśnie i miło. Są dynie i cukinie. Jest mleko prosto od krowy i twarożki. I zielone pomidory - ile pani przywieźć? Pięć kilo? Dziesięć?
Pani ładna, pani kupi ten koperek.
Pani Heniu, ale ja już mam koperek.
To pani na zimę musi zamrozić! Pani jest przepiękna kobieta!

Mgnienie lata i Hajdpark

2010-08-30T09:01:00.000+02:00

Festiwal zaczął się jeszcze latem, a kończy jesienią. Mimo że to ten sam miesiąc - pogoda skrajnie różna. Od jeszcze bardzo słonecznych dni po kompletną pluchę i szarugę. Skrajności targały też festiwalem Hajdpark, który zdominował nam wieczory w tym tygodniu. Było fajnie i miło, jak na "Lailonii" czy "Tak wiele przeszliśmy, tak wiele przed nami", ale też dość... ciężko, jak na "Samotności pól bawełnianych" według Koltesa. Wiem, że nie jestem wytrwanym widzem teatralnym, ale naprawdę dawno się tak nie zmęczyłam. Nie chodzi tu niestety o emocjonalny wstrząs, który podobno powinien mi towarzyszyć po spektaklu, ale o poczucie bezsensu i nonsensowności. Nie potrafię napisać nic więcej i nie chcę, bo myślę, że aktorzy fantastyczni, ale... No, nie dla mnie. Podobno bilety były rezerwowane jeszcze w trakcie urlopu teatralnego, podobno sztuka wzbudza sensację i szykuje się już na podbój wielkiego świata. Coż, mojego serca nie podbiła.

Szogun z Łochowskiej

2010-08-15T09:43:00.003+02:00

W drodze do kawiarni, gdzie pełno książek varsavianistycznych, przy Łochowskiej siedział sobie kot. "To Szogun, proszę pani! A tu w oknie siedzi Ninja". Praski Dziki Wschód. Biedny głodny zapomniany Szogun na jednym z praskich podwórek. "On się tu, proszę pani, zmarnuje, niech pani go weźmie". No tak, gdybym miała miejsce... Szogun jest teraz w Koterii czeka na swój dom, być może przeczeka ten czas w domu tymczasowym na Gocławiu. Charakterny młody kocurek z zaropiałymi oczami. Bardzo gadatliwy, chrypliwym "Miau" domaga się głaskania. Spał na fotelu, który "ktoś przez okno wyrzucił", bo "proszę pani, tu, na Pradze, to folklor jest". "A jakby go pani chciała wziąć, to pani stanie tu pod oknami i krzyknie: Beata!, to ja zejdę".

A oto Szogun.

Gdyby ktoś chciał go przygarnąć, proszę o kontakt: 691 658 632, albo bezpośrednio z Koterią, kontakt na stronie.
To też odpowiedź na to, dlaczego nie zatrzymujemy kotów, którym dajemy dom tymczasowy - bo zawsze znajdzie się jeszcze większa bieda, dla której potem nie ma domu, która nie ma gdzie pójść. Mieszkanie i finanse nie są z gumy.
Pełno wspaniałych oswojonych kotów błąka się po ulicach - potrzebują naszej pomocy, bądźcie dla nich domami tymczasowymi. Satysfakcja gwarantowana ;)

Za zdjęcia Szoguna dziękuję nieocenionemu Maćkowi z Chwila Moment.

Jaka piękna inicjatywa oddolna!

2010-08-04T09:01:00.002+02:00

Sfocone na Środkowej.

Praga zapomniana

2010-08-03T08:21:00.001+02:00

Są wakacje, więc piękny czas różnych akcji. W urodziny miesiąca lipca odbyła się w ogrodzie Pałacyku Konopackiego akcja The Knot, w ramach projektu "Promised City". Grupy architektów i urbanistów przygotowywały przez kilka godzin projekty z hasłem: "Co dalej z Pałacykiem?". Miasto jak zwykle ma "genialny" pomysł na zrobienie tam muzeum literatury, które ma się nijak do otoczenia.
Nam najbardziej podobał się projekt zakładający utworzenie w Pałacyku akademika z miejscem na dom samotnej matki - tak żeby kobiety tam przebywające mogły pracować na rzecz domu studenckiego.
Pojawiły się też projekty idalistyczne i piękne, jak pomysł obłożenia Pałacyku szkłem albo zorganizowanie w nim przestrzeni wspólnej: z warsztatem rowerowym, ogrodem, hamakownią. Nie wiem, czy jest to możliwe...
Poznaliśmy Natalię, która bardzo chce mieć kota. Życzymy powodzenia na Wyspach :)
Mam nadzieję, że Pałacyk nie podzieli losu parowozowni, o której niebycie przesądziła na pewno gruba kasa grubych panów z kajdanami na szyi.

W trakcie projektowania. Jakie piękne te kolory.

Projekt przestrzeni wspólnej

Szklany dom

Rekreacja - nie zmieniać nic, tylko rewitalizować, odnowić, zachować ogród, stworzyć przestrzeń dla dzieciaków

W środku oldschool ;)

Projekt, który podobał nam się najbardziej. Z niebieską elewacją - na pohybel beżom

Fascynacja firmą ochroniarską. Próba odpowiedzi na pytanie, co się stanie, jeśli dostawimy mur?

Praskie lato

2010-06-29T09:48:00.000+02:00

Zaczęło się od Nocy Pragi, przerwanej ulewnym deszczem, z której mam jeszcze jedną anegdotę. W małej knajpce zaaranżowanej przy niebieskiech aniołach bawiło się świetnie towarzystwo miejscowych. W tle Program I Polskiego Radia, luneta i nóżki w galarecie w menu. Pełna kultura. Pani w radiu zapowiada: Słońce zajdzie dziś o godzinie 20:35, a wzejdzie o 4:48. Na co pan podpierający ścianę: "Nie wierzę w to, ja w to nie wierzę".

Wierzcie lub nie, ale lato na Praszce jest wyjątkowe. Mieszkam w okolicy wyjątkowo zapomnianej przez władze Warszawy zajmujące się rewitalizacją Śródmieścia, więc wokół nie dość, że osypujące się tynki, to jeszcze hałdy piachu i ziemi. W cywilizowanej dzielnicy są piaskownice, tutaj dzieciaki muszą ćwiczyć się w przechodzeniu przez płoty do przedszkolnych ogródków, bo w okolicy marne trzy sprzęty przy ulicy od strony Czynszowej. Na zamkniętych osiedlach lepszych dzielnic dzieci chodzą za rączkę z rodzicami na duże place zabaw. Tutaj grupy dzieciaków w wieku różnym taplają się w błocie obok panów, którzy to niby na spacerze z psem, ale tak naprawdę pyffko za rogiem i fajeczka. Psy wyglądają oczywiście na wniezbowzięte.
Wyjątkowy jest również krajobraz podsklepowy, gdyż zaczął się czas wystawania - gdzie, jak nie tam. Piwo jest, papierosy są, można zapoznać sąsiada. Do wesołego towarzystwa dołączają oczywiście chmary dzieciaków. Pani ze sklepu przy Kowieńskiej chyba w związku z powyższem ku radości gawiedzi paradowała ostatnio w rycerskim hełmie. Jest super.
Do pani Czerwonego Kapturka w okolicach Wileńskiego dołączyła Pani Hippiska - w wieku średnim, z przepaską na głowie i koronkowych rękawiczkach.
Czyli jest kolorowo - jak zwykle.

Noc Pragi: tambylcy a tubylcy

2010-06-13T14:14:00.002+02:00

Wczoraj odbyło się wydarzenie dość niezwykłe, a mianowicie Noc Pragi. Od 16 do 1 w nocy biegaliśmy po ulicach Pragi Starej i Nowej, większość czasu spędziliśmy w tymczasowej siedzibie Stowarzyszenia Nowa Praga, którego członkami - jak się okazało, co bardzo miłe - są nasi sąsiedzi. Pewnie wkrótce również my :)

Imprezy imprezami, ale pragnęłabym oddać to miejsce głosom z offu, czyli prawdziwym tubylcom, tym, którzy na Pradze są naprawdę i nie kupują T-shirtów za 300 zł z Green Establishment (żeby nie było, że coś mam tutaj do kogoś, bo ciuchy są super i ciągle żałuję, że nie zarabiam dostatecznie dużo).
Sytuacja numer jeden, ulica Równa, idziemy z wycieczką "śladami obiektów przemysłowych na Nowej Pradze". Jakaś starsza pani pcha wózek. "Co tutaj oglądać? Tutaj nic do oglądania nie ma".
Sytuacja numer dwa, ulica Wileńska, zaraz obok Wileńskiej 13, gdzie stoi tłumek czekający na debatę na temat rewitalizacji Nowej Pragi. Dwa numery dalej sklep Pod Spalonym Materacem, dwie panie. Maxi solar, jedna bardzo czarna, druga bardzo blond, obie w kolorze pomarańczowym. Miejscowe. "Co tam tyle ludzi? - Eeeee, bo dziś Praga... Praga no. No i co z tego? Za darmo tam coś dają, że tam tyle ludzi?".
Sytuacja numer trzy, ponownie Wileńska 13, do pani rozdającej ulotki podchodzi dwóch "sportowców". Skarpetki szałowo podciągnięte, but sportowy, koszulka sportowa, trzy paski, puszka piwa w dłoni. "Proszę pani, a co dziś jest? - Noc Pragi, będą różne imprezy, rozmowy, koncerty. - A co to znaczy? Że piwo będzie można pić na ulicy?".
Sytuacja numer cztery, Fabryka Wódek "Koneser", wystawa fotograficzna w ramach Fotopolis. Pomiędzy alternatywną młodzieżą leniwie snującą się pomiędzy rzędami z fotografią artystyczną stoi typowy miejscowy obiekt bramny. Czapka z daszkiem jest, skarpeta jest, koszulka sportowa jest, kontrast żółci i fioletu. Jakiś dres, jakiś kresz. W jednej ręce piwo, w drugiej zapalony papieros. Dzwoni komórka: "Jak to gdzie jestem, no, k..., w tej galerii".

Rewitalizujmy Pragę i nie zapominajmy, że żyjemy obok tych, którzy pojęcia nie mają, co tu jest do oglądania. Często nie mają nawet ciepłej wody w domu.

Z dymem

2010-05-02T08:22:00.000+02:00

Już nieraz pisałam, że Praga jest traktowana mocno po macoszemu. Mimo obietnic wszelakich ciągle niemal nic się nie dzieje. Bo chyba nie można zaliczyć do tego remontu fasad kilku kamienic, podczas gdy większość po prostu popada w ruinę.
Unikatowe miejsce w Warszawie, z niepowtarzalnym klimatem i co?
Tydzień temu byliśmy na pikiecie w obronie resztek starej praskiej parowozowni mieszczącej się przy ul. Rzeszotarskiej.

Sycylia część 2

2010-05-02T08:18:00.000+02:00

Sycylia

2010-04-22T11:41:00.000+02:00

Wróciłam - spalona na buzi, jeszcze bardziej piegowata, z obolałą po kilkunastogodzinnej podróży szyją. Warto było i pięknie. Kąpałam się w lodowatym morzu, jadłam karczochy, łapałam w obiektyw uciekające jaszczurki i dużo chodziłam. Z fajnymi ludźmi oczywiście.

Tolek story: początek

2010-03-10T12:42:00.000+01:00

Tolek, mój nowy rower, wyruszył ze mną ostatnio w mroźny, acz słoneczny dzień na Praszkę. Przejechaliśmy dwa mosty, pomachaliśmy Syrence i Wisełce. Obejrzeliśmy z dala postępy w budowie Narodowego. Potem zaszło słońce i skierowaliśmy się pod adres polecany, oj bardzo, do najlepszej pizzerii po naszej stronie - Renesans, Francuska 33. Pizza na wynos z okienka i domu przez Skarysz. Po drodze pierwszy komplement od tzw. elementu: "Ładny ma pani rower. On od razu zauważył: >Zobacz, jaki dziewczyna ma fajny rower!<. Bo on, proszę pani, jest chory na rowery!".
No i tak, sezon rozpoczęty.

Weekend z 8 historiami...

2010-03-07T12:04:00.001+01:00

...które nie zmieniły świata. Jestem jednak pewna, że mogą może nawet zmienić czyjeś życie. Ośmiu bohaterów pochodzenia żydowskiego, jedni z najstarszych, którzy przeżyli, opowiada swoje historie. Bez patosu, bez pompy. O smakach, zapachach, pierwszych miłościach, pierwszych pocałunkach. O szkole, liścikach, rybach po żydowsku i czasach, kiedy tłumnie kąpano się w Wiśle. Widać, jak niesamowicie cieszą się życiem, ciągle uśmiechnięci. Wśród nich wyprostowany 95-latek o niezwykle jasnym umyśle, który pisze 14. książkę. Pani, który wzrusza się na wspomnienie "ozoru peklowanego w sosie chrzanowym" ("Gdyby gdzie pan usłyszał, że w którejś restauracji taki podają, proszę koniecznie dać mi znać"). Piękne, mądre, z cyklu "byle do wiosny".
Film był pokazywany w Hydrozagadce w ostatnią sobotę.
No właśnie, a tu znowu zimno i pada. Tylko słońca ciut więcej.

Dziki dziki tłum

2010-02-26T09:37:00.001+01:00

W ostatnich tygodniach staram się tylko przebrnąć bezboleśnie do pracy, zmęczona już przedwiośniem i co raz to powracającą zimą. Z zimowej opresji ratuje mnie trylogia "Millennium" (kompletne uzależnienie). Dzisiejszy dzień rozpoczęłam od" "Co też pani zmalowała, panno Salander?", wywołując kompletną konsternację M.
A. nie chce iść na czekoladę, bo ma zajęte zatoki. Zajęci są też inni potencjalni czekoladopijacze, nad czym ubolewam. Wizja czekolady z widokiem na Świętokrzyski pozwoliła mi dziś obudzić się po wczorajszym koncercie. Ano właśnie - przedarliśmy się przez dziki tłum pod Hydrozagadką. Dzięki M. i D. udało się z biletami. Pięknie było. Jak w liceum znowu wykrzyczeć "Wkładam, zdejmuję KASTET!". Całe Świetliki mam na kasetach jeszcze. Taka to stara historia.
Zdjęcie Mr Dyducha posłałam do Krakowa. Niewyraźne i zadymione, z komórki.

Grzesiek, kot z Lęborskiej

2010-02-14T15:40:00.000+01:00

Grzechu to kot, który mieszkał gdzieś obok Praga Tower. Urządził się w życiu tak, że pukał do naszych znajomych w okno, wpadał na jedzenie, a potem oni go wypuszczali. Okazało się, że ślady łapek na śniegu prowadzą o ich sąsiadki. Tak powstała teoria, że to pewnie jej kot. Nieustraszony Cat Rescue Crew w składzie ja i mój TŻ wyruszył na ratunek biednemu kotu w celu uświadomienia domniemanej właścicielce, że kota na Pradze wypuszczać nie należy. Sąsiadka jednak okazała się kolejną dokarmiającą zaradnego Grzesia. No i Grześ wylądował u nas.
Jako kot niezależny sprytnie zraża do siebie kolejne domki, bo Grzechu to kot dla konesera. Potrafi nawarczeć, pacnąć łapą, a za chwilę zamienić się w rozmruczanego aniołka. Lubi zielony kocyk, lubi ugniatać szczura. Ma fazę na picie wody prosto z kranu. Oj, Grzesiu, i co tu z tobą zrobić?

Jak zmienić Pragę. Zacznijmy od Wileńskiej

2010-01-29T15:51:00.000+01:00

Kiedy w '98 mieszkałam na Grochowie (lub Pradze Południe, jak kto woli), bałam się wsiadać w tramwaj 26, bo przejeżdżał obok Ząbkowskiej i Wileńskiego. Ciemno, straszno, ostra dilerka. A dziś? Centrum handlowe, Ząbkowska kwitnie, już nawet na Brzeskiej sporo się ruszyło. Dzielnica knajpiana i kulturalna pełną gębą. Na imprezę? Na 11 Listopada. Do galerii? Na Inżynierską albo Brzeską. Do teatru, na koncert? Na Otwocką, Markowską, 11 Listopada, Ząbkowską. Jeśli do knajpy, to wiadomo, że najpierw na róg Wileńskiej i Zaokopowej ;)
No właśnie - Wileńska. Ulica ważna niezmiernie. Z monumentalnymi wręcz budynkami PKP, z maleńkimi sklepikami pamiętającymi jakieś zamierzehłe czasy, z Green Establishment, które zaczęło praską ofensywę modową. Piękna i trochę podupadła jak większość ulic za Czterema Śpiącymi. Pieniędzy na modernizację praskich ulic jest mało, ale pomysłów dużo. Post piszę w związku z tekstem w szanownej GW

Zachęcam do lektury. Dziś na Wileńskiej będę oczywiście.

Epizod optyczny

2010-01-19T21:16:00.003+01:00

Nie mogę sobie darować, żeby o tym nie napisać. Rzecz dotyczy wspomnianego już w poprzednim poście zakładu optycznego. Otóż chyba nie tyle pracują tam nieuprzejmi sprzedawcy, ile kosmici. Jak nic. Wspomniałam już, że pani na każde nasze pytanie odpowiadała: "Nie masz szans" (czemu towarzyszył lekceważący przydech), że pan rozmawiał ze mną, nie podnosząc wzroku zza jakichś worków na zapleczu. Ale teraz hit tygodnia. A więc moja koleżanka udała się tam wcześniej w celu wyboru oprawek. Jest filigranową blondynką o wąskiej buzi, a pan (ten od worków) zaproponował jej ciemne oprawki. Na co P. odpowiedziała: "Zawsze myślałam, że jednak bardziej pasują do mnie jasne oprawki". Na co pan: "W jasnych oprawkach wyglądałaby pani jak stara, pokurczona babcia. Przygięta, z siatami, na mrozie, zimą. Biedna, pomarszczona. Z tłustymi włosami, bo jej wodę odcięli". To tylko część wypowiedzi, P. nie zapamiętała reszty. No, ale kto by zapamiętał, zamarłszy w stuporze lub umarłszy ze śmiechu.
Zakład optyczny na Ząbkowskiej dopisuję do listy miejsc absurdalnych. A takie odwiedzam jednak chętnie. Idę w czwartek, może dowiem się, jak wyglądam w jasnych oprawkach (przezroczystych!).
I jeszcze jedno: "- Jak wyglądam w tych oprawkach? (przymierzam fioletowe okrągłe)". Cisza, przydech, westchnięcie. "Te okulary... uwydatniają wszystkie wady pani twarzy".
Ja uważam, że cudo ;)
Zdjęcie A. w jasnych oprawkach we wspomnianym zakładzie z foksem na szyi, ale i to nie pomogło. A., wyglądasz jak..., ty wiesz jak :)

Autoinicjatywa i praska Alaska

2010-01-17T19:08:00.002+01:00

Lojalnie uprzedzam. Zdjęcia w tym poście były robione w skrajnie złych warunkach, ukradkiem z samochodu, przy -20, nocą. Stąd ich beznadziejna jakość, ale coś tam widać.

Pogoda wiadoma: opady największe w ostatniej dziesięciolatce, wszędzie jakieś sople, jakieś zaspy, dominuje krok pingwina. Nawet jednemu z Czterech Śpiących zwisa sopel z hełmu.
Wybrałyśmy się z nieocenioną A., z którą od nowego roku pracuję i jak to zostało określone: razem "wpadamy w rezonans", na Pragę w celu zakupu okularów. Na Ząbkowską (swoją drogą nie polecam, pani sprzedająca na każde niemal pytanie odpowiada: "Nie ma szans". Nie ma w związku z tym szans, żebym coś u nich jeszcze kupiła). Miejsca parkingowego nie było, więc rechocząc, objechałyśmy Targową, Brzeską, znowu Targową, Ząbkowską. W końcu się udało. Jakaś była nasza radość na widok tego:

Ośnieżona góra po lewej to zakopany samochód. Jak to na Praszce bywa, stworzyła się w związku z sytuacją tego biedaka i kilku innych w podobnym stanie inicjatywa społeczna. Kilku panów chodziło od samochodu do samochodu, pomagając zrozpaczonym właścicielom je odkopywać. "Pani, tego to chyba trzeba będzie rozbujać". Nie wiem, jak ten samochód przeżył naprawdę, ale chyba się udało.

Mam jeszcze zdjęcie tyłu i początku akcji odmrażania i odśnieżania:

I nagle A. krzyczy: "Patrz, patrz! Rozwożą towary tylko zimą" :)

To co ty w ogóle jesz?

2010-01-17T01:28:00.001+01:00

300 metrów prosto i w lewo. To instrukcja, która wisi na kartce przy Dworcu Stadion. Minęłam więc sto stoisk ze skarpetkami, legginsami, rajstopami po 5 zł, w promocji 3 pary po 10 zł i jeszcze dresy, i futra po 300 zł. Jakiś pan uporczywie mówi mi "Dzień dobry", a że krążę tam i z powrotem słyszę to ze cztery razy.
Wszystkie języki świata. Afryka i Azja. Kawałek ginącego świata, bo już za chwilę będzie tutaj Stadion Narodowy.
No i trafiłam do raju. Niewiele rzeczy jest u mnie w stanie wzbudzić takie emocje jak nieznane produkty spożywcze. :) No więc 300 metrów prosto, za zakrętem mieści się raj spożywczy. Niewielki wietnamski sklepik, w którym jedną ze sprzedawczyń jest Wietnamka świetnie mówiąca po polsku. Mam oczywiście sto pytań do: "A co to jest? A to? A tamto?". Ryż jaśminowy w 5-kilogramowych opakowaniach": 28 zł, pół kilo kiełków sojowych: 3 zł. Pełno puszek z nic mi niemówiącymi nazwami. Na ladzie wielki owoc chlebowca, obok galangal, świeżutkie pok choi, świetne tofu na wagę. Oszalałam na punkcie tego miejsca i polecam. Będę tutaj na pewno co tydzień.Tylko muszę posprawdzać, co można przyrządzić z tych wszystkich wspaniałości.
Trafiłam tutaj dzięki P., pół-Indonezyjce, która przyniosła mi słoiczek genialnego sosu z orzeszków ziemnych i poleciła zaopatrzyć się w tym sklepiku z fasolkę wężową. Na co ja odparłam, że miejsca nie znam. No i padło pytanie" "To co ty w ogóle jesz?". I rzeczywiście, zaczynam nową erę żywieniową pod znakiem sklepiku wietnamskiego przy Stadionie. Niechaj żyje nam.
Zdjęcie z lata zeszłego roku z Buddą wyglądającym zza bramy wietnamskiego centrum przy Zamoyskiego, to zaraz obok.

Jak zimą dojechać na Pragę

2010-01-07T11:44:00.001+01:00

Mi się zdarzyło akurat z Mokotowa, więc już objaśniam. Udaję się na przystanek autobusu jadącego bezpośrednio na prawą stronę przez most Świętokrzyski. Pada śnieg, dużo śniegu. Na ulicahc już chlapa. Czekam 30 minut, nie jest to rekord, gdyż pani obok mnie czeka 45. W końcu nadjeżdża. Wsiadam razem z setką innych osób. Ledwo. Tłuczemy się tak razem, pozostając w niezwykłej bliskości, przez 15 minut aż do przystanku PKP Powiśle. I mamy niespodziankę. Drzwi dopychane przez stu pasażerów psują się. Autobus nie jedzie. Jeśli ktoś udaje się w okolice Dworca Wschodniego, może złapać tutaj jakiś pociąg. Niestety, nie kursują punktualnie, bo zima już drugi raz w tym roku zaskoczyła drogowców.
Ja się nie udaję, więc wybieram opcję B i udaję się w stronę mostu Poniatowskiego do tramwaju. Decyduję się wsiąść w jeden z grupowo przyjeżdżających 25. Niestety, tramwajem docelowym jest dla mnie 22. Wysiadam na przystanku Kijowska. Przyjeżdża 6 tramwajów 26 plus kilka innych, 22 brak. Telefon już nastawiam na numer, pod którym odwołam wizytę u dentysty. Czekam 30 min. Ciągle pada, mokry szalik, buty, torba. Osiągam powoli stan przedzawałowy. Wszystko. Nie jest dobrze. Ale oto jest upragnione 22! Teraz wolno, wolniutko jedzie do przystanku. Brnie, biedactwo, przez zaspy po zamarzniętych torach. Wypadam w szale na docelowym przystanku. Nie ma chodnika, jest zaspa. Wpadam spóźniona, ale udaje się.
W przyszłym roku rozważam kupno sani. Liczę też na rozwój badań nad teleportacją.

O czym nie napisałam w 2009

2010-01-04T15:24:00.001+01:00

Z 2009 już tylko proch i pył zostały.

Na Praszce wiele się zmienia, a ja jakoś nie miałam czasu, żeby napisać o wszystkim. No to takie małe podsumowanie.
Jeszcze jesienią Urząd m.st. Warszawy wywiesił na jednym z budynków przy 11 Listopada plakacik zachęcający do praskich lokalizacji. Czego tam nie było? Mój ulubiony zakład fryzjerski z właścicielką ogarniętą malarską pasją, na którym widnieje szyld: Strzyżenie tylko głowy. Sens Nonsensu, czyli ulubiony pub z grzanym winem z malinówką, które działa okrutnie szybko i podstępnie. Dzięki niemu na jeden wieczór stałam się Panem Gumą, którego figurka przygarbiona stoi na rogu Czynszowej i Stalowej. Wczoraj byliśmy go poklepać po okrągłych plecach.
Efektem starań nie tylko szanownego urzędu było z pewnością pojawienie się... pierwszego na 11 Listpada sex shopu, który rozpoczął ostatnio sprzedaż "rozweselaczy". Brawo! Sukces pełną gębą. Czekamy jeszcze na kebaby i studia tatuażu z rogu Zielnej i Królewskiej. Gdzieś się biedaczki przecież przenieść muszą, a tu potencjał jest.
Nie napisałam też o wyburzanej zajezdni tramwajowej. Ale może zaliczę to do kategorii: "nie piszemy o...", bo tu już naprawdę ręce opadają. Podobnie jak w przypadku wielu praskich kamienic, które chyba mają tworzyć "klimat", bo do celów mieszkaniowych za chwilę nie będą się nadawać na bank.
Nie napisałam też o wspaniałych ozdobach kamiennych stworzonych przez tę pracownię http://www.kamienikon.jaaz.pl/page/article/28 Jedna z nich jest przy Siedleckiej, a druga, dziewczynka z kwiatkami, przy Równej.
Nie napisałam też o mieszkańcach z ulicy Stalowej, którzy stworzyli taką stronę: http://www.stalowa.warszawa.pl/news.php Fajnie by było, gdyby więcej ulic praskich miało swoje strony, jest tutaj tyle ciekawych miejsc.
Nie napisałam o praskich zwierzętach, żyrafie przy zoo, i żubrze w parku Praskim, ale przyjdzie na nie czas.
Chciałam napisać o nowym klubie o skomplikowanej nazwie http://przestrzeninzynierska3.blogspot.com/
Bo wczoraj miałam tam być pierwszy raz, a tu wrota zamknięte. No i znowu wylądowaliśmy w Sensie Nonsensu. No i zapomniałam, że moim ulubionym ciastkiem jest marlenka, którą w SN można zjeść. O!
I jeszcze o tym, że mamy nowych sąsiadów, z czego się cieszę. I że raz nawet było sąsiedzkie spotkanie w piekarni Oskroba, w której robią najlepszy na świecie chleb "wiejski". I to też warto wspomnieć.
Ale o tym wszystkim i jeszcze o innych rzeczach napiszę już w 2010.

Zupełnie z innej beczki

2009-12-07T14:06:00.000+01:00

Trochę montypythonowskich cytatów z mojego redakcyjnego podwórka:

Miejsce pierwsze, czyli zgony jako przyczyna zgonów:

W badaniach populacyjnych wykazano, że zgony z powodu chorób układu krążenia są jedną z najczęstszych przyczyn zgonów w populacji amerykańskiej.

Miejsce drugie, czyli coś nowego o układzie oddechowym:

Układ oddechowy człowieka jest w stałym kontakcie ze środowiskiem zewnętrznym.

Miejsce trzecie, czyli niby nowość, a jednak metody starożytne:

Nowością są metody przesiewania noworodków.

Miejsce czwarte, czyli tania (darmowa!) ekspozycja na słońce

Mimo to umiarkowana ekpozycja na słońce, około 15 minut przed zastosowaniem kremu ochronnego, wydaje się postępowaniem rozsądnym i tanim (darmowym).

Kotki do adopcji

2009-11-26T15:25:00.001+01:00

Wykorzystując pięciominutowe lepsze światło, zrobiłam dwóm czarnym dziewczynom szukającym domu małą sesję. Oto one. Ladies and gentlemen, Fotka i Blanka!
Panny mieszkają z nami na Pradze, ale chętnie zmienią miejsce zamieszkania w zamian za pełną miseczkę dobrego jedzenia i dużo miłości.

Cie choroba

2009-11-26T11:38:00.000+01:00

No i dopadło mnie. Co prawda nie jest to Mr AH1N1, ale coś zaatakowało podstępnie moje zatoki. Kilka dni próbowałam dzielnie chodzić do pracy, ale się poddałam. W związku z czym zdjęcia takie sprzed paru dni, kiedy na chwilę wyjrzało słońce i niebo zaniebieszczyło. Potem znowu ziemię zasnuły szarości i czernie.

Na zdjęciach widać szczyty kamienic przy Targowej i Liceum im. Władysława IV. No i szczęśliwie na Pragę już jakiś czas temu przywrócony tramwaj nr 4. Ledwo to wszystko widać, bo zdjęcia z komórki.

Na pohybel deszczowej pogodzie: Roztocze

2009-11-18T22:20:00.003+01:00

Nasi znajomi brali w Krasnobrodzie ślub, postanowiliśmy więc zostać ciut dłużej. Buczyny, lasy świerkowo-jodłowe, mchy i paprocie, lasy jak z Sherwood. Było pięknie, mimo że już taka paskudna pogoda, a o 16 robi się ciemno. Spotkaliśmy też miłego starszego pana, który szedł zbierać kalinę do lasu, "żeby żona się częściej uśmiechała". Poniżej kilka zdjęć w klimacie fotonaturalnie:

Wysyp grzybów

2009-11-05T16:27:00.003+01:00

Rosną nawet na szyjach koneserowych rzeźb :)

Jest Lądek, Lądek-Zdrój

2009-11-04T10:22:00.001+01:00

Poczta, wczorajszy wieczór. Przychodzi młody człowiek i prosi o kartę do budki za 10 zł. Pani znika na zapleczu. Nie ma jej z 5 minut, słychać szparanie. Wychodzi podenerwowana i jeszcze na schodkach krzyczy: - Jaką pan chciał tę kartę? Pan: - Za 10 zł. - Nie ma kart za 10 zł, są za 9!
Na co pan: - Ojej, to przepraszam. Pani: - Niech się pan nie przejmuje.

Jazz na dachu i najmilszy pan od "Metra"

2009-11-04T10:18:00.002+01:00

Rano, czekając na tramwaj, przyglądałam się ekipie kładącej nowy dach na kamienicy przy 11 Listopada. Zastanawialiśmy się kiedyś, dlaczego kładzie się blachę, a nie tradycyjną dachówkę, która chyba bardziej pasowałaby do tej XIX-wiecznej kamienicy. Podszedł do mnie pan - w stroju hm, roboczym, z jakimś palnikiem w ręku, i zagadał, że "chyba zima ich zastanie na tym dachu". No i zaczął opowiadać, że on się właśnie tym zajmuje, tylko teraz pracuje w tych dawnych zabudowaniach wojskowych obok itd. Okazało się, że blacha jest lepsza w naszym klimacie, gdzie jest jednak sporo opadów. I tak rozmawiając o dachach, zakładach wojskowych, dachówkach i blachach, dojechaliśmy do Wileńskiego. Pan bardzo się ucieszył, że "będzie mógł skończyć rozmowę", bo idziemy na ten sam przystanek autobusowy. :) I powiedział, że tak w ogóle to od kilkunastu lat słucha jazzu i wybiera się dziś na koncert "Tribute to Miles Davis" na Torwar. Nie zdążyłam już zapytać, czy kładzie dachy, słuchając Milesa Davisa.

A! Po drodze zabraliśmy "Metro", w którym ktoś napisał: Codziennie przechodzę przez skrzyżowanie al. Solidarności z Targową - rozdający gazetę "Metro" pan jest najmilszym waszym pracownikiem.
Z tego miejsca ja również chciałam pozdrowić mojego ulubionego pana, który codziennie rano pozdrawia "wszystkie łapki" :)

Jabłka: Zapomniane odmiany

2009-11-03T10:29:00.001+01:00

Podobno kosztele pochodzą z czasów Jana III Sobieskiego. Dziś już nie wszędzie można je dostać. W marketach królują jabłka odmiany "jabłka" za 0,49 zł za kilogram.
Na bazarku - tyle razy już tu opisywanym - można kupić pachnące egzotycznie kosztele, trochę parchate malinówki "z dziadkowego sadu" i maleńkie, winne, trochę dzikie beforest.

Mural przy Ząbkowskiej

2009-10-25T19:23:00.000+01:00

I jeszcze obiecane wcześniej zbliżenia na mural przy Ząbkowskiej:

Praskie bramy

2009-10-25T19:19:00.000+01:00

Jakiś czas temu okazało się, że z budżetu dla Pragi ostały się jedynie pieniądze na Muzeum Warszawskiej Pragi. O remontach praskich kamienic jakby zapomniano. Chyba w szanownej "GW" przeczytałam wówczas komentarz, że jak widać, miasto chce najwyraźniej, żeby cała Praga miała charakter muzealny.
W oczy kole stara parowozownia przy Wileńskiej, w bramach przy Inżynierskiej jakimś cudem trwają anielskie freski, bardzo zniszczone, odpadają płaskorzeźby. Tylko krasnale w bramach trwają od wielu lat, odziane w stalowe mundurki.
Na zdjęciu jedna z piękniejszych bram w naszej okolicy, z wyjątkowym sklepieniem, ulica Mała. Za Mała i za ciemna dla miejskich urzędników.

Polacy nie gęsi

2009-10-25T19:13:00.000+01:00

Historia stara jak świat, ale też z prawej strony Wisły. Warto napomknąć, bo piękna jest. Wracałam z Grochowa kiedyś tramwajem, z tyłu jechał pan w stanie wskazującym. Kolibał się biedak od okien do drzwi, aż nagle zagrzmiał: "Iż Polacy nie gęsi i swój język mają, kurrrrwa!".

Polacy swój język MAJOM i UŻYWAJOM, jak widać na poniższych zdjęciach.
Gdyby ktoś psa zobaczył, numer telefonu, jaki jest każdy widzi.

Linas Domarackas

2009-10-11T16:55:00.005+02:00

Jest już kompletnie szarugowato, deszczowo, paskudnie. Jak przeciętny Polak zaczynam od pogody. :) Nie przeszkodziło to w spacerze, na którym nieoceniona Sylwia (już za chwilę pani doktor, trzymam kciuki tutaj też oficjalnie) pokazała mi malowidła w parku Praskim. Zostały one wykonane przez litewskiego artystę Linasa Domarackasa

Projekt, w ramach którego latem tego roku powstało ok. 50 miniaturowych cudeniek, nosi tytuł "Zielona galeria". Sam artysta mówi o nim tak: Pomysł opiera się na prawie już zapomnianych tradycjach Europy Centralnej i Wschodniej. Przybliża człowieka do natury, której częścią jest on sam, tylko o tym często zapomina. Na drzewach (obciętych gałęziach i miejscach, gdzie kora drzewa jest uszkodzona) tworzę prace malarskie, które zabezpieczają samo drzewo i pokazują człowiekowi, że to drzewo jest wartością samą w sobie.

Myślę, że w epoce betonu, stali i szkła można, a nawet trzeba zainwestować w miejskie działania ekologiczno-artystyczne i stworzyć w parkach, skwerach, podwórkach otwarte (plenerowe) Zielone Galerie. Dla dużej grupy ludzi taka galeria będzie pierwszym i jedynym kontaktem ze sztuką.

W parku było dziś kompletnie pusto, gdzieniegdzie tylko na konarze można było dostrzec bajkowych mieszkańców: robaka, motylka, kotka, ptaszka albo... przybysza z kosmosu. Drzewa też dziwacznie spoglądały, bo od lata mają oczy.
Na zdjęciach Sylwia, której mam nadzieję, choć trochę udało się podładować akumulatorki przed obroną, i kolorowy Praski, jeden z ładniejszych warszawskich parków. Teraz jeszcze bardziej urokliwy.

I jeszcze raz lato

2009-10-10T16:00:00.000+02:00

Dziś myślałam, że oszaleję. Po raz kolejny nie grzeją. Coś się stało, jakaś awaria kotła i tylko się cieszyć, że na zewnątrz jeszcze tak ciepło, jeszcze przepięknie. Zeźlona wybiegłam z domu na bazarek, tradycyjnie, wiadomo. Pomachałam Natce, która stała na balkonie i pobiegłam po pomidory. A wróciłam z truskawkami :) Za każdym razem wydaje mi się, że to już muszą być te ostatnie. Ale natura, jak widać, potraf działać cuda.

Żeby już tak w ogóle miło było w tym poście zamieszczam tęczę, która się pojawiła po takiej ulewie, że aż strach.

Spis psów i kotów

2009-10-08T11:33:00.002+02:00

Myślę, że przeciętny warszawiak mający standardowo serce po lewej stronie myśli, że po stronie prawej Wisły przeważają psy ras bojowych. Otóż błąd. Z obserwacji jakże licznej grupy praskich psiarzy wynika, że najmodniejszą rasą ostatnio został okrzyknięty... yorkshire terrier! Nie wiem, dlaczego, nie wnikam, czy to wpływ Hollywood, gwiazd w rodzaju Paris Hilton, Madonna etc., czy też może psy te wyglądają tak tylko niepozornie, w rzeczywistości natomiast są to krwiożercze bestie, które są w stanie obronić nas przed niejednym karkiem. Których, wiadomo, po prawej stronie bez liku.
Tradycję posiadania psów ras bojowych podtrzymuje jeszcze na przykład pan zaprzyjaźniony ze sklepem Pod Spalonym Materacem posiadający dwa cudne krowiaste amstafy. To mama i synek. Imion nie pamiętam.

Żeby jednak nie było, że zmieniam front z kociego na psi, zamieszczam też fotkę znanego powszechnie muralu z Ząbkowskiej o psach i o kotach: "Psy wyprowadzamy wyłącznie na smyczy. A koty?". Wiem, że niemal nic nie widać. Przy najbliższej wizycie w Koneserze w celu nakarmienia tamtejszych kotów postaram się o jakieś zbliżenia.

I jeszcze jedno o psach. Zaraz obok mojej kamienicy jest ujęcie wody oligoceńskiej, gdzie jest napis: "Zakaz wstępu psom". Dyskryminacja po całości.

Sobota na Namysłowskiej

2009-10-07T11:25:00.000+02:00

Oprócz tego, że na Namysłowskiej mieszka moja ulubiona graficzka, właścicielka tego uroczego bloga pozlepiane.blogspot.com jest tam też mój ulubiony bazarek. Niestety, niedługo już będziemy się tam mogli zaopatrywać w cudne warzywa i owoce, bo tak jakby z jesieni robi się zima.
W ostatnią sobotę na bardzo jesienne menu zakupiliśmy papryki i dynię. Dynia ważyła pierwotnie 48 kg. Pan, który ją nam sprzedawał, twierdził, że jeśli zbierze się nasiona od dyni zeszłorocznej, w przyszłym roku da ona jeszcze większy plon. Na pohybel GMO!
Poza tym na Namysłowskiej sprzedaje mój ulubiony Pan od Pomidorów. Są genialne. Nawet te małe, maleńkie pachną niesamowicie i są pyszne. W przyszłym roku pan obiecuje specjalne czarne pomidory, na które nie mogę się doczekać.

Na fotce tylko to, co z dyni zostało, a potem trafiło do garnka na genialną, aromatyczną i superpomarańczową zupę dyniową. No i papryki. Na rozgrzewające leczo. Też dobre.

Nie nadążam

2009-09-28T16:06:00.001+02:00

Wiem, sto lat nie pisałam. Minął prawie miesiąc, a ja milczę. Ale to tylko dlatego, że mam nową pracę i jeszcze kilka innych jak zwykle. No i nie daję rady pisać, wymyslać, zgrywać zdjęć. Jesień piękna, nic, tylko spacerować i jeździć na rowerze. Nie było takiej pięknej złotej od kilku lat. Takie mam wrażenie.
Na Pradze za to wciąż trwa lato. Ostatnio w cukierni przy 11 Listopada zobaczyłam napis: "PROMOCJA LETNIA. SERNIKI -10%".
No, jak zwykle nie nadążamy :)

Ja też, jak widać.

A Pegaz zdębiał!

2009-09-07T23:06:00.001+02:00

Jeszcze letni obrazek z Saskiej Kępy. Bezgłowy pegaz przyleciał na czyjś balkon. No i ktoś podciął mu skrzydła.

Jesień, jesień

2009-09-07T22:36:00.008+02:00

No tak, to już chyba przesądzone. Przyszła i do nas. Chyba trochę za szybko. Różowy koń nadal biegnie po Wiśle, na brzegu mienią się jeszcze kolorowe piaski w letniej piaskownicy. Ale jednak - jesień nadejszła, wiatr wieje, deszcze padają. Śląsko-Dąbrowski otwarty, chyba żeby osłodzić trochę słotny czas tym, którzy serce mają po prawej stronie... Wisły. Ja tymczasem, tak jak pisałam, przesiadłam się na Świętokrzyski. Tfu, tfu, tfu, przedziwnie niezakorkowany rano.

Sezon pożegnaliśmy w weekend z reprezentacją z Brukseli. Wklejam fotki Doroty i Holgera z brzegu Wisły, z miejsca, z którego odpływa darmowy prom, na drugą stronę rzeki, niedaleko La Plai, która zamyka sezon. Ech.

A jeszcze niedawno było tak...

Na prawo most, na lewo most

2009-08-19T21:45:00.006+02:00

Oto cytat z portalu Naszemiasto.pl: To będzie prawdziwa komunikacyjna katastrofa dla Warszawy. Od 15 marca rozpocznie się remont mostu Śląsko-Dąbrowskiego i torów tramwajowych na Trasie W-Z. Wczoraj miasto przedstawiło harmonogram prac i projekt objazdów. Dla kierowców oznacza to wielkie korki. Koniec remontu zapowiadany jest na 17 października.

Wiadomo już więc, że raczej do pierwszych przymrozków chyba Śląsko-Dąbrowskim tramwaje kursować nie będą. I ja też nie. Już za chwileczkę, już za momencik przerzucam się na inną pracę, do której prowadzić mnie będzie najbardziej reprezentacyjny stołeczny most, jedyny bodajże ze ścieżką rowerową: Świętokrzyski.
Pozostaje mi modlić się o to, żeby nie było korków, ech.

Tymczasem jakiś czas temu nad poczciwym Śląsko-Dąbrowskim poddawanym liftingowi zachmurzyło się niebo. I tak pięknie te szarości komponowały się z majtkowym różem barierek. Ale czerwona farba już nadciąga i z prawej, i z lewej.

Praskie obrazki

2009-08-09T17:42:00.006+02:00

Świetlikowo

2009-08-05T15:20:00.002+02:00

W liceum byłam zagorzałą fanką Świetlików. No a kiedy pojawiła się płyta „Ogród koncentracyjny" z Marysią, moją przyjaciółką, ciągle tylko wymieniałyśmy się tekstami. „A ona... leży z nożem w plecach, troszeczkę na dywanie, troszeczkę na podłodze", „Wkładam zdejmuję... kastetttt!" itp., itd. Marcin Świetlicki śpiewał (hm... to taka melorecytacja była :): „Planty, Szewska, Rynek". A ja codziennie śpiewam sobie w głowie: Bródnowska, 11 Listopada, Strzelecka, Inżynierska. I oddalam się zastępczym Z2 (ile jeszcze?!!!) na drugą stronę rzeki.

Któregoś dnia to miasto
będzie należeć do mnie.
Na razie chodzę, patrzę.
Na razie nic.

Ktokolwiek widział

2009-08-01T17:14:00.003+02:00

Chociaż prawdopodobieństwo, że się znajdzie, jest mizerne, napiszę o tym tutaj. Otóż jakiś czas temu z wystawy rzeźby wielkoformatowej w fabryce wódek Koneser zaginął myśliciel. Rzeźba ważyła 250 kilo, była metalowa. Próbowałam odszukać zdjęcie myśliciela, ale niestety chyba porwali je - podobnie jak ową rzeźbę - kosmici. Jak nic muszę się zgłosić do agentów Mulder i Scully.
Tymczasem opowiem może, jak się o tym dowiedziałam. Otóż co piątek (do końca roku) wszystkie galerie mieszczące się przy Ząbkowskiej są otwarte w ramach Nocnej Strefy Sztuki. Myśliciel powstał w Otwartej Pracowni Twórczej państwa Kubickich przy ul. Brzeskiej 17a. Ktokolwiek myśliciela widział, proszony jest o jakiś znak.
Przy okazji polecam odwiedzenie praskich galerii i kawiarenek. Wczoraj zabawiliśmy najdłużej w Klitce przy Ząbkowskiej, gdzie można zrobić sobie ciekawe zdjęcie, kupić zabawną biżuterię albo obraz, a czasem nawet zjeść ciacho.

Co łączy

2009-07-30T10:38:00.006+02:00

Most Gdański
Koniec bazaru - idzie nowe. Widok na plac budowy Narodowego przy rondzie Waszyngtona.

W Warszawie mosty to temat bolesny, bo oczywiście ciągle ich mało, ciągle są zakorkowane, remont jednego przeradza się zazwyczaj w miejski horror. Moim marzeniem, od kiedy przyjechałam do Warszawy, było mieszkać w okolicach mostu Poniatowskiego, z widokiem na jego masywne przęsła. Ten akurat most łączył do niedawna dwie największe przeciwności – warszawkowe Śródmieście z knajpianą ulicą Foksal, głośne Jerozolimskie i cichą Saską Kępę, z przystankiem na Stadion.
Dziś jesteśmy już w epoce poststadionowej – została już napisana książka o czasach, kiedy Stadion Dziesięciolecia był bazarem, odbył się ostatni happening. Ciągle w okolicach dworca autobusowego rozwija się swoisty Bangladesz i sprzedawane są ohydne meble we wszystkich odcieniach beżu, no, ale to już nie to. Stoją już żurawie, które zawsze liczymy, wjechały koparki, a na plechach czuć oddech Narodowego. I tylko kiedy na pierwszym przystanku Rondo Waszyngtona od strony praskiej otwierają się drzwi, wciąż słychać disco polo.
A wczoraj na rowerach przejechaliśmy chyba najbardziej klimatyczny zielony most Gdański.

Reklama dźwignią

2009-07-18T15:24:00.010+02:00

Jest taki zakład przy Szwedzkiej, gdzie naprawia się auta. Nie wiem, czy wciąż są to maluchy, syrenki i warszawy, ale z zewnątrz widać totalny oldschool. Dodam jeszcze, że cały płot zajmuje wielki napis "Naprawa pojazdów", a gdzieniegdzie w deski wdzierają się gałęzie. Obok jest jeszcze brukowana uliczka. I czerwona cegła. Klimat jest.

A skoro już jestem przy temacie motoryzacji, polecam parodię pewnej słynnej reklamy.
http://www.youtube.com/watch?v=HeANRQBz0Yw&eurl=http%3A%2F%2Fmarketingpopolsku.blogspot.com%2F2007%2F08%2Fsynna-reklama.html&feature=player_embedded

W poszukiwaniu zezowatego Jezusa. Północ - Południe

2009-07-13T23:22:00.006+02:00

Tytuł posta to tytuł jednego z moich ulubionych filmów, niezwykle inspirującego. Właściwie od kiedy go zobaczyłam, marzę tylko o tym, żeby w końcu pojechać na południe Stanów. Oprowadza nas po nim Jim White, muzyk country, który wiezie w bagażniku figurkę zezowatego Jezusa. Są muzycy, którzy grają na pile, na banjo, są opowieści dziwnej treści, miejscowe mitologie, domy na palach i ten cudny akcent.
God bless Doc Review! :)
Czasami patrząc na różowe Jezuski i błękitne Maryjki w praskich bramach, przenoszę się myślami na moje południe. Z Pragi Północ.
Na zdjęciu moja najbliższa kapliczka, przy Kowelskiej.
A na zachętę zapraszam w małą podróż: http://www.youtube.com/watch?v=I_zVtsKSNOc&NR=1

Morwo ty moja

2009-07-13T22:35:00.004+02:00

Jak co roku dręczy mnie to samo pytanie: dlaczego w sklepach nie można kupić morwy? Być może jest to pytanie skrajnie głupie ;) Niemniej cieszę się, że w praskiej okolicy morwa obrodziła i można się umawiać na morwowe wieczory z koleżanką z Pragi, która miała coś z morwy upitrasić, a jak widzę, cisza... No to czekam dalej. Ja swoje zbiory już zjadłam. Mniam.

Letnia 11 Listopada

2009-07-09T14:46:00.002+02:00

Taka tylko mała letnia impresja cukierkowo-czekoladowa. I kawałek lizaków się jeszcze ostał. Trochę się literki poodlepiały, ale to moim zdaniem tylko tej szybie dodaje uroku. No i słońce, nareszcie.

2009-07-03T13:19:00.003+02:00

Niewiele jest na Pradze miejsc, z których można podziwiać panoramę dzielnicy. Na szczęście blisko kamienicy, w której mieszkam, pojawiła się Praga Tower licznie zamieszkana przez moich znajomych. Balkon na 12. piętrze jest jednym z moich ulubionych praskich zakątków. A oto i widok z niego.

Praga wymaga

2009-06-26T16:26:00.003+02:00

Rysunek mojej siostry Marty. O Pradze, co wymaga.

Z serii "Drzwi"

2009-06-22T23:47:00.001+02:00

Nie da się ukryć - jestem fanką drzwi. Z wszelkich wyjazdów przywożę całą masę ich zdjęć. Tutaj drzwi sfocone przy Czynszowej i taki, hm... zabawny dość napis zdesperowanych lokatorów przy wejściu do klatki. Drodzy zdenerwowani prażanie, prosimy, nie kopcie...

Słowa ginące

2009-06-22T23:43:00.000+02:00

Krótki post, mała refleksja. Wracałam do domu tramwajem, przy Ząbkowskiej pewna starsza pani zaczepiła mnie, czy przy następnym przystanku będzie już DOM TOWAROWY. Ktoś jeszcze używa tego określenia, zamiast galerii, fortu, centrum?

Miejscowy koloryt

2009-06-21T23:06:00.003+02:00

Pisałam już o czerwieniach, a teraz pora na wszystkie pozostałe kolory. Bo Praga jest dzielnicą niezwykle kolorową. Patrząc na zdjęcie z fioletami i błękitami, pomyślałam, że mogliby na ławeczce obok zasiąść starsi panowie z Buena Vista i zagrać jakąś kubańską melodię. Takie przynajmniej kolory dominują na pocztówkach z Kuby.
Zupełnie też rozczulają mnie kolorowe balkoniki w starej kamienicy przy Strzeleckiej. Jakby na przekór temu, że osypuje się tynk, że stan tego budynku woła o pomstę do nieba są zielenie, róże i żółcie. Pięknie!
Ta kamienica ma też bardzo fajną blaszaną wieżyczkę. :)
Szalony malarz przeszedł tędy kiedyś i pomalował odrapane ściany wszystkimi kolorami tęczy. Wygląda to malowniczo, szczególnie latem. Przynajmniej wtedy.

Z Krainy Dzieciństwa

2009-06-17T16:46:00.003+02:00

Pierwszy czerwca już dawno za nami, ale bloguję od niedawna, więc nie miałam okazji zamieścić tutaj takiego małego tekściku, który powstał jakiś rok temu. Byłam wówczas w Londynie i jak opętana szukałam co dziwniejszych muzeów. I znalazłam kilka zasługujących na uwagę. O jednym napisałam (zdjęcia też będą :). Właśnie tak:
„Jak właściwie się tutaj znalazłaś?” „Szukam dziwnych muzeów w Londynie” – odparłam. Jak sądzę – również dziwnych osób, prawda?” – odpowiedziała starsza pani, mrugając do mnie porozumiewawczo. Miała oczy jak główki szpilki, niezwykle grube okulary, w torbie zaczętą ręczną robótkę i jak powiedziała – do Muzeum Dzieciństwa przychodzi codziennie. Cóż, taka babcia powinna być zdecydowanie zatrudniona jako etatowy pracownik w miejscu, w którym wszystko przypominać ma ten najbardziej kolorowy i zadziwiający czas w naszym życiu.
Aby dostać się do Muzeum Dzieciństwa, najlepiej skorzystać z metra. Czerwona linia, stacja Bethnal Green. Stąd już tylko pięciominutowa ucieczka przed deszczową londyńską pogodą do miejsca, gdzie obudzą się wspomnienia chyba każdego zwiedzającego.
Historia muzeum sięga XIX wieku. Zostało ono oficjalnie otwarte pod nazwą Bethnal Green Museum przez księcia Walii w 1872 roku jako część Victoria & Albert Museum. Po pierwszej wojnie światowej padły propozycja, żeby muzeum było miejscem dla dzieci. Z dotychczasowej kolekcji wybrano te przedmioty, które wiązały się z dzieciństwem, organizując niewielką ekspozycję. Dopiero jednak w roku 1974 wczesny dyrektor muzeum podjął decyzję, że muzeum będzie zajmować się tylko tematyką dzieciństwa. W związku z tym część kolekcji V&A Museum – dziecięce ubrania, książki, mebelki – przeniesiono do budynku przy Bethnal Green i Muzeum Dzieciństwa rozpoczęło oficjalną działalność.
Ekspozycja to raczej złe słowo, kiedy mowa o tym właśnie muzeum, bo jest to miejsce żywe, gdzie ciągle coś się dzieje, bardzo interaktywne. Obok szklanych gablot z wiktoriańskimi wózkami i lalkami stoją piaskownice, w których bawią się dzieci, roześmiana grupa maluchów układa budowle z klocków i lepi pracowicie plastelinowe ludziki, a w kąciku dla niemowlaków przy dźwiękach kołysanki mama bawi się ze swoim maleństwem.
Pierwsze piętro jest poświęcone na wystawy stałe. Zaczynamy od zadziwiających maszyn, które zapoczątkowały historię animacji. Mamy tu poruszane korbką zoetropy i praksinoskopy. Proste fascynujące wynalazki. Zawsze przystaję zadziwiona ruchomymi obrazkami ożywianymi jedynie za pomocą korbki. Dalej kolekcja wyścigowych samochodów, wspaniały tor samochodowy i zabawkowa kolejka, które pozostają w sferze nie tylko dziecięcych marzeń. W gablotach ogromna kolekcja lalek – od drewnianych, ubranych w wiktoriańskie bogate stroje, przez te z woskowymi buziami, po najbardziej współczesne – takie jak Sindy czy słynna Barbie. Najbardziej zadziwiającym moim zdaniem lalkowym wynalazkiem w kolekcji MoCh jest lalka „trzy w jednym” wyprodukowana w 1916 roku przez Doll Pottery Company w Anglii. Do szmacianego tułowia pasują trzy główki: białej dziewczynki, czarnego i białego chłopca. Tak samo jest z nóżkami i rączkami. Mamy więc zabawkę, której można zmieniać nie tylko płeć, ale i rasę. Czyżby edukacyjna zabawka antyrasistowska? Wśród setek eksponatów zauważam nagle coś bardzo znajomego – ach, to grający na mandolinie nakręcany miś radzieckiej produkcji. Też takiego miałam! Kiedy pokazywałam zdjęcia moim znajomym, właściwie każdy wykrzykiwał w pewnym momencie, że coś takiego miał właśnie jako dziecko. Na tym między innymi polega magia – to muzeum bardzo multi-kulti, przywołuje sentymenty odwiedzających z niemal każdego zakątka świata i jest miejscem, gdzie spotykają się wszystkie pokolenia.
Tuż przy schodach do kosmicznego świata na drugim piętrze zaprasza mnie wielki i kolorowy robot Robbie – robot-ikona wielu kinowych i telewizyjnych produkcji science fiction. Robbie należy do świata, który oddzielony był od Polski żelazną kurtyną w czasach mojego dzieciństwa, nie pamiętam go w ogóle. Prezentuje się jednak znakomicie i trochę przypomina nasze lokalne dziecięce roboty i kosmiczne „odpowiedniki” – Lampę z „5-10-15”, a może nawet nieco przesympatyczne ludziki Sigma i Pi. Jestem Robbiemu bardzo wdzięczna za to, że dzięki niemu poznałam pewną przesympatyczną starszą panią, która do muzeum przychodziła na początku ze swoimi wnuczkami, a dziś jest tam codziennie sama. Jej ulubioną częścią muzeum były gigantyczne szachy rodem z „Alicji w Krainie Czarów”, w które mogły grać dzieci. Niestety, nie mogłam ich już zobaczyć. Starsza pani – tak niespodziewanie jak pojawiła się obok mnie, tak też zniknęła, być może po drugiej stronie lustra...
Trafiłam akurat na czasową wystawę „Space Age”, więc udaję się na piętro pełne kosmicznych zabawek. Na ścianie plakaty z „Barbarelli” i „E.T.”. Dookoła roboty, rakiety, latające talerze. Pomiędzy kosmicznymi sprzętami stoi piaskownica, w której bawiąc się dzieciaki, a ich mamy mają czas na spotkanie przy kawie. Na zewnątrz oczywiście... pada, więc taka piaskownica w środku to naprawdę genialny pomysł.
Pozostało mi już tylko odpalić migającą diodami rakietę (tak, tak, jest to możliwe) i oddalić się z powrotem z Planety Dziecięcych Marzeń do deszczowego świata dorosłych.

Na zdjęciach są: żyrandol zrobiony przez dzieci z kuchennych sprzętów. Po ujrzeniu owego artefaktu zapragnęłam natentychmiast mieć taki w domu; miś, bo kto takiego nie miał? Sama słodycz i nostalgia; no i taki mały cytacik, taka ciekawostka.

Koneserki

2009-06-16T23:29:00.000+02:00

Fabryka Konesera to jedno za najpiękniejszych miejsc na warszawskiej Pradze. Czerwona cegła, ach, zawsze mnie zachwyca. Jeśli chodzi o wspomnienia osobiste, to... hm, był 6 września 2008, ślub brałam :) i mieliśmy iść na spacer poślubny na koncert George'a Clintona. Mam nadzieję, że ktoś ze stojących wówczas w stukilometrowej kolejce zajrzy tutaj i opowie mi, jak było ;) Dostaliśmy z powodu poślizgu po drodze najostatniejsze miejsce i nic nawet zza murów nie było słychać. W związku z powyższym zdjęcia legendy nie będzie. Ale za to Koneser, prawie zupełnie opustoszały, odwiedzam od zeszłego lata regularnie raz w tygodniu. Są tam bowiem stali miszkańcy pamiętający niejeden koncert (i nie wiem, czy to miło wspominają, mrrrau). A mianowicie koty! Trzeci post i jeszcze niczego o nich nie było, skandal! Mieszkają sobie cichutko na tyłach i są przez nas dokarmiane. Jeśli przechodzisz tamtędy, warszawski spacerowiczu, zostaw puszkę czegoś dobrego, miau! A oto jeden z nich na zdjęciu.
No i żeby nie było tak zupełnie tylko o zwierzętach, zamieszczam też kilka zdjęć najwspanialszych koneserowych czerwieni. Dla koneserów oczywiście. Rdza też się ładnie komponuje.
I kotka, takiego ze ściany, też zamieszczam. Też tam mieszka.

Napisano

2009-06-14T17:22:00.000+02:00

Na trasie do Gdańska jest podobno strzałka do chyba bardzo upiornego miejsca, które się nazywa Hurtownia Mąk. Kto wie, jakie tam męki ludziom się serwuje, brrr. I to hurtowo!
Jeśli chodzi o Warszawę, to mój bzik na wyszukiwanie absurdalnych napisów zaczął się na Mokotowie, od wystawy sklepu, gdzie napisano: "Tu sprzedajemy papierosy, które szkodzą zdrowiu" (Drogie Ministerstwo Zdrowia, tak jest taniej i przyjemniej na kartce napisać na sklepie, a nie drukować na kolorowe płuca palacza na paczce). Na Pradze też trochę takich napisów jest. Ostatnio zauważyłam zakład fryzjerski "Strzyżenie tylko głowy" oraz inny zakład fryzjerki, w którym emeryci i renciści dostają zniżki,a poza tym miód się sprzedaje z własnej pasieki, o czym informuje taki plakat na pół szyby (od razu przypomina mi się misiowe: Co pan, panie, tu jest kiosk Ruchu, ja tu mięso mam!).
No i na koniec czas na zdjęcie. To też z ostatniego miesiąca, ale ładne bardzo moim zdaniem. Miejsce: Ząbkowska.

Mieszkam tutaj

2009-06-12T11:46:00.003+02:00

Nie jestem z Warszawy, ale mieszkam tutaj od lat 11, przez większość czasu na Pradze. Lubię ten prawy brzeg, bo tu jest taniej, wolniej, inaczej. Trochę boli to jednak, że w mieście bardziej liczy się wybudowanie stadionu drużyny piłkarskiej niż odrestaurowanie miejscowych kamienic. Żal naprawdę. Tym bardziej że na Pradze dzieje się bardzo dużo fajnych rzeczy. To nie tylko knajpy przy Ząbkowskiej i zagłębie klubowe przy 11 Listopada. Właściwie codziennie widzę coraz więcej fascynujących miejsc.
W długi weekend bożociałowy warszawka opuściła miasto. Na Pradze pusto. Zostały do nakarmienia koty w Koneserze. Przy okazji zrobiliśmy sobie spacer przez Nieporęcką, żeby zobaczyć tę już słynną kamienicę :) (polecam: www.nieporecka.pl przykład na naprawdę fajną inicjatywę i zdjęcie chyba najpiękniejszego widoku na Koneser). No i oczywiście szklany szyb windowy! Atrakcja stworzona chyba głównie dla miejscowych dzieciaków, które nas obstąpiły: „Proszę pani, a czy może pani z nami pojechać windą? Bo my się boimy same. Wiemy, że trzeba wcisnąć 5, a potem 0". No to pojechałam, w podróż na piąte, potem czwarte, a potem drugie i na parter. Gdyby ktoś tamtędy przechodził, warto się przejechać :)